Así contaminamos os mares: 245 mil toneladas de plástico aboian nos océanos

plastics_seasUnha recente investigación pon cifras ao problema: millóns de toneladas asfixian o medio acuático.

Achegarse a calquera praia e ver bolsas aboiando na beira, botellas baleiras, envases de comida ou desperdicios plásticos escatolóxicos é habitual nas costas. Moitas investigacións trataron este problema nos últimos anos; con todo, ata agora descoñecíase a cantidade de plástico que terminaba nos mares cada ano.

Un grupo de investigadores liderado pola Universidade de Georgia (EE UU) ha evaluado os residuos deste tipo que verteron ao mar 192 países costeiros de todo o mundo durante 2010.

“Estudamos a cantidade de plástico que entra no océano, en contraste con investigacións anteriores, que se basearon en observacións oceánicas para saber o que xa está flotando no océano. Isto é equivalente a medir a auga que sae da billa, en lugar da que xa está na bañeira”, declara a Sinc Kara Lavender Law, da Asociación de Educación do Mar (SEA) e coautora do traballo.

Os seus cálculos estiman que durante o ano 2010, os desperdicios plásticos destes países costeiros ascenderon a 275 millóns de toneladas. Delas, acabaron no mar entre 4,8 e 12,7 millóns de toneladas de plástico procedentes das persoas que viven a 50 quilómetros da costa.

Para dar unha idea do que isto supón, “oito millóns de toneladas é o equivalente a atopar cinco bolsas de supermercado cheas de plástico cada 30 centímetros de costa nos 192 países examinados”, subliña Jenna Jambeck, autora principal do estudo e investigadora da Universidade de Georgia.

Se os países costeiros da UE que se inclúen na investigación se tomasen como un só, ocuparían a posición 18 no ranking de rexións que máis residuos xeran en términos de cantidade.

“Do mesmo xeito que os EE UU, Europa ten unha robusta infraestrutura de xestión para captúra e manexo de residuos sólidos, pero, dadas as taxas de xeración por persoa e o tamaño da poboación costeira, nestes lugares entra unha gran cantidade de plástico no océano”, afirma Law.

Para saber a cantidade de plástico que chega ao mar “partimos dun gran modelo de todas as fontes de refugallos mariños”, explica Roland Geyer, outro dos coautores do estudo na Universidade de California, que colaborou con Jambeck para facer as estimacións.

“Ata agora, avaliábase a cantidade de contaminación por plástico no océano con barcos afastados da costa, remolcando unha rede de plancton e contando cada peza individual de plástico recollida. Unha tarefa moi tediosa e custosa”, apunta Law.

Os científicos comezaron observando todos os residuos que entran no océano desde terra, mar e outras vías. O seu obxectivo era desenvolver modelos para cada unha destas fontes. Despois reuniron as estimacións aproximadas e “con bastante rapidez xurdiu que os residuos mal xestionados e os desperdicios sólidos dispersos eran os que máis contribuían”, engade. A partir de aí, centráronse nos plásticos.

Vinte países acaparan o vertido plástico

Entre as fontes de vertidos hai 20 países “entre eles, China e Estados Unidos” que son os que contribúen en maior medida a converter os océanos nun basureiro de plásticos.

“O tamaño da poboación do país, xunto á calidade dos sistemas que empregan para administrar desperdicios, determina en gran medida a cantidade de residuos que dita rexión xera co potencial de chegar aos océanos”, aseguran os autores.

A primeira vez que os científicos informaron sobre a contaminación por plástico nos océanos foi a principios de 1970. Nos 40 anos posteriores non houbo estimacións rigorosas sobre a cantidade e a orixe dos plásticos que se fixeron un oco no medio mariño.

A isto hai que sumarlle que a xestión de residuos non comezou a desenvolver as súas infraestruturas ata mediados dos 70. Anteriormente, o lixo era abandonado en vertedeiros non estruturados.

“É incrible o lonxe que chegamos en enxeñeiría ambiental, avanzando en sistemas de reciclaxe e xestión de residuos para protexer a saúde humana e o medio ambiente nun período relativamente curto de tempo”, subliña Kara. “Con todo – engade – estas proteccións, lamentablemente, non están dispoñibles por igual en todo o mundo”.

Como calcular a suma total?

Pero saber canto plástico acaba no océano é só unha parte do crebacabezas. Ás millóns de toneladas que entran cada ano hai que sumarlles as que investigadores de todo o mundo estiman que flotan xa na superficie do océano “entre 6.350 e 245.000 toneladas”.

“Este traballo dános unha idea do moito que nos falta por estudar. Hai unha gran cantidade de plástico que se asenta no fondo do océano e nas praias de todo o mundo. Neste momento estamos medindo principalmente o que flota e só nuns poucos lugares”, di Law.

Jambeck prevé que a entrada acumulada de residuos plásticos dos océanos alcanzará os 155 millóns de toneladas en 2025. Non se prevé chegar ao “pico de residuos” global antes de 2100, segundo os cálculos do Banco Mundial.

Segundo Law, “a necesidade máis apremiante é capturar os residuos de plástico para evitar que penetren no medioambiente. Isto significa investir en infraestruturas, especialmente nos países con economías en rápido desenvolvemento. Nos países con altos ingresos, onde as taxas de xeración de residuos por habitante son moi altos, tamén temos a responsabilidade de reducir a cantidade que producimos”.

Estamos sendo inundados polos nosos residuos. Pero o noso estudo permítenos examinar tamén as estratexias de mitigación, como a mellora da xestión global dos residuos sólidos e a redución de plástico no fluxo de residuos. As solucións potenciais terán que coordinar os esforzos locais e globais”, conclúe.

O equipo científico cre que unha das medidas que deben tomar as nacións radica en adoptar mellores estratexias administrativas, a fin de evitar que os plásticos desborden todos os prognósticos nos próximos anos.

Referencia bibliográfica:

Jenna R. Jambeck, Roland Geyer, Chris Wilcox, Theodore R. Siegler, Miriam Perryman, Anthony Andrady, Ramani Narayan,6 Kara Lavender Law “Plastic waste inputs from land into the ocean” Science 347 (6223): 769 – 771, 12 de febrero de 2014.

Fonte: Axencia SINC

COMPARTIR

Deixar un comentario

Por favor, introduce o teu comentario!
Por favor, introduza o seu nome aquí

*